شاید شما هم شنیده باشید که شرط لازم برای کسی که می‌خواد خلبان بشه اینه که وقتی «خبردار» می‌ایسته، زانوهاش به هم بچسبه. و شاید شما هم از خودتون پرسیده باشید چرا؟

 دلیلش برخلاف آنچه به نظر می‌رسه بسیار ساده است:

 خلبانی شغل بسیار پر طرف‌داریه. یعنی صدی نود کودکان در سنین طفولیت اگه ازشون بپرسی وقتی بزرگ شدی می‌خوای چه کاره شی می‌گن خلبان. (برای اطلاعات بیش‌تر ر.ک عابر پیاده) این ویژگی باعث می‌شه متقاضی برای کار خلبانی بسیار زیاد و در واقع بیش از حد ظرفیت باشه.

 از اون طرف خود خلبانی چنان‌که می دانیم کار بسیار ساده‌ایه. هواپیما رو می‌ذاری رو اتو پایلوت، بعد از تو میکروفون با مسافرا در مورد ارتفاع پرواز و این‌که از چه مسیری می‌ری و دمای هوا در مقصد چقدره حرف می‌زنی. اگه هم مشکلی پیش بیاد، خودشون از برج مراقبت بهت می‌گن اول دکمه‌ی سبز رو روشن کن، بعد قرمزو خاموش کن و قس علی‌هذا.

 لذا چنان‌که ملاحظه می کنید،‌ سازمان هواپیمایی بالقوه با یک بحران بی‌‌کاری پنهان شدید مواجه بود. یعنی به اندازه‌ی کارمنداش در بخش خلبانی پرواز نداشت و این می‌تونست عواقب خطرناکی رو در پی داشته باشه.

 ولی حالا با گذاشتن این شرط ساده (ولو مطلقاً‌ بی‌ربط) خود به خود صدی نود از اون صدی نود اولیه، در مرحله‌ی ابتدایی آزمون استخدامی رد شده و خطر مرتفع می‌شه.

 

 

/ 1 نظر / 5 بازدید
احسان م.

پدسّگاي نمك به حروم! ميگفتند خايه هاي آدم رو با كوليس اندازه گيري ميكنن. بايد اندازه هم باشه!