‌ خلبان می‌گوید به باند فرود نزدیک می‌شویم و به خاطر مقررات بین‌المللی پرواز در شب، مجبور است چراغ‌های هواپیما را خاموش کند. بعد از کسانی که قصد مطالعه دارند، خواهش می‌کند از چراغ کوچکی که بالای سرشان به همین منظور تعبیه شده استفاده کنند.

 از لحظه‌ای که این حرف را می‌زند تا وقتی که روی زمین می‌نشینیم و چراغ‌ها دوباره روشن می‌شود که پیاده شویم، ده دقیقه هم طول نمی‌کشد.

 حدس می‌زنم که گفتن همان جمله - که «از چراغ کوچک بالای سرمان استفاده کنیم» - هم جزء مقررات بین‌المللی پرواز باشد.

 بعد پیش خودم فکر می‌کنم خب چه می‌شود اگر طرف ده دقیقه کتاب نخواند؟ یا حتی اگر می‌خواهد بخواند، خودش بگردد چراغ بالای سرش را پیدا کند؟ چرا باید این قدر لی‌لی به لالایش گذاشت؟

 اصلاً همین‌ها نیست که بشر مُترِف* قرن بیست و یکم را این‌قدر لوس و نازنازی بار آورده است؟

 

 * این یکی را جدیداً از همشهری داستان توی یکی از نوشته‌های یاسر مالی یاد گرفتم.

 

 

 

 

 

/ 0 نظر / 14 بازدید